Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

Ακτιβισμός σε μια κοινωνία πολλών ταχυτήτων!

Αρκετοί, στη μεγάλη τους πλειοψηφία περιβαλλοντικά ήδη ενεργοί, αναρωτήθηκαν αν κερδίσαμε κάτι με την Ώρα της Γης. Ακόμα περισσότεροι είναι εκείνοι που συμμετείχαν στην Ώρα της Γης και "πήραν τα πάνω τους" από αυτή την κίνηση. Ο απολογισμός:
  • 70.000 προσωπικά εγγεγραμμένοι στην ειδική ιστοσελίδα
  • 489 δήμοι και κοινότητες (οι περισσότεροι ασθμαίνοντας και την τελευταία στιγμή, ανταποκρινόμενοι σε πιέσεις δημοτών τους!)
  • 845 σχολεία
  • 325 άλλοι φορείς (ιδρύματα, υπουργεία, επιχειρήσεις, κ.α.)
  • 500 MW μειωμένη κατανάλωση, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΔΕΗ

Είμαστε μια κοινωνία πολλών ταχυτήτων, κοσμοθεωριών, συμπεριφορών (ευτυχώς, γιατί αλλιώς η ζωή μας θα ήταν βαρετή...). Αν θέλουμε να εκφραστούμε συνολικά, να ενωθούμε σε μια διαμαρτυρία για έναν κοινό σκοπό, πρέπει να προσαρμοστούμε σε έναν κοινό παρανομαστή, σε ένα κοινό επίπεδο δράσης. Να κάνουμε κάτι που μπορούν να κάνουν όλοι μαζί. Και οι "ατμομηχανές του αγώνα για το περιβάλλον" ας κάνουν καθημερινά αυτά τα περισσότερα που θα κάνουν τη διαφορά. Η συλλογική δράση όμως νομίζω ότι έχει μεγάλη σημασία από μόνη της, ειδικά σε μια κοινωνία όπως η ελληνική, όπου το ατομικό συμφέρον είναι σχεδόν πάντα πάνω από το κοινωνικό. Αυτή την ευκαιρία να ενώσουμε την περιβαλλοντική μας ανησυχία και να (δια)δηλώσουμε μαζί μας έδωσε η Ώρα της Γης, όπως μας την είχαν δώσει και οι κινητοποιήσεις του μαύρου καλοκαιριού 2007.

Δείτε τις απόψεις των μαθητών του Γυμνασίου Σουφλίου. Ειλικρινείς, αυθόρμητες, ανορθόγραφες, συγκινητικές...

Δείτε και μερικές φωτογραφίες. H φωτογραφία στην αρχή είναι από τις εκδηλώσεις στη Ναύπακτο, οι οποίες μάλιστα ξεκίνησαν δυο βδομάδες πριν το βράδυ του Σαββάτου.




Κέρκυρα και Σύρος



Μανδρικό Ρόδου και Πλατεία Τσαλδάρη, Περιστέρι


Κόρινθος και Κέρκυρα

Κάλυμνος και Οικουμενικό Πατριαρχείο


Από την Αίγινα που πέρισυ πρωτοστάτησε!

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

Ψηφίζω "ΓΗ" !

Έφτασε και η Ώρα της Γης!
Η Ώρα της Γης είναι μια καθαρά συμβολική δράση, μια ψήφος σε ένα εντελώς άτυπο παγκόσμιο δημοψήφισμα για το περιβάλλον. Ούτε η περιβαλλοντική κρίση θα έχει λυθεί στις 9:30, ούτε βεβαίως ποντάρουμε στη μεγάλη μείωση κατανάλωσης ρεύματος που θα έχει καταγραφεί σήμερα το βράδυ. Με αυτή την εύκολη αλλά συμβολικά ξεκάθαρη δράση θέλουμε να αποτυπωθεί η διάχυτη ανησυχία του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας για την περιβαλλοντική κρίση και να διατυπωθεί ξεκάθαρα το αίτημα για εκείνη τη γενναία στροφή που απαιτείται από τις κυβερνήσεις. Όμως, ειδικά εν όψει της πιο σημαντικής μετά-Κυότο διάσκεψης για την κλιματική αλλαγή, αυτή που θα πραγματοποιηθεί στην Κοπεγχάγη τον ερχόμενο Δεκέμβριο, τέτοιας μορφής ανοιχτές συλλογικές κινητοποιήσεις αποκτούν πραγματικά τη σημασία δημοψηφίσματος.

Πολλοί θα πουν: "Πρώτη σε συμμετοχές η Ελλάδα; Πρώτοι οι ελληνικοί δήμοι; Μήπως είμαστε τζάμπα μάγκες; Μήπως μας αρέσει το πράσινο ξέπλυμα;".

Για πολλούς δήμους ή επιχειρήσεις, ναι, ίσως η εύκολη συμμετοχή και μεγάλη προβολή να ήταν το μοναδικό κίνητρο. Και επειδή η συμμετοχή στην Ώρα της Γης είναι ανοιχτή χωρίς κριτήρια κατάταξης σε «καλούς» και «κακούς», προφανώς και δεν αποκλείεται κανένας. Για παράδειγμα, ο Δήμος Αθηναίων, με τις φοβερά προβληματικές περιβαλλοντικές επιδόσεις, θα χρειαστεί να διανύσει μακρύ δρόμο για να καλύψει τις πληγές που αφήνει η αδιαφορία του για το αστικό πράσινο, την ανακύκλωση και το ενεργειακό αποτύπωμα κτιρίων και υπηρεσιών. Το ίδιο ισχύει και για άλλους «περιβαλλοντικά προβληματικούς», όπως η ΔΕΗ, οι οποίοι όμως νομίζω ότι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται πως το ρεύμα έχει αλλάξει κατεύθυνση. Ελπίζω πραγματικά πως για πάρα πολλούς άλλους Δήμους, αυτή θα είναι η αρχή για την απαραίτητη οικολογική τους στροφή.

Και άλλοι θα πουν "πολύ εύκολη και ανέξοδη κίνηση για ένα πρόβλημα που είναι τεράστιο και δεν λύνεται σβήνοντας λάμπες".
Το ίδιο όμως μπορούμε να αναρωτηθούμε για κάθε συμβολική δράση ή δράση διαμαρτυρίας, έτσι δεν είναι; Με το ίδιο σκεπτικό, ακόμα και η συμμετοχή σε πορείες για την Παλαιστίνη ή τις επιθέσεις των ΗΠΑ σε Ιράκ και Αφγανιστάν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ανέξοδες και εύκολες αντιδράσεις. Ξέρετε όμως ότι δεν είναι έτσι. Στον κόσμο μας, ο καθένας συμμετέχει και αγωνίζεται όπως μπορεί. Ίσως κάποιοι που έχουν δώσει μάχες για το περιβάλλον να θεωρούν ανούσιες τις συλλογικές δράσεις που δεν ενέχουν προσωπικό κόστος. H Ώρα της Γης, όσο αθώα, εύκολη και ανέξοδη αν ακούγεται σε κάποιους, είναι μια μορφή μαζικού ακτιβισμού για το περιβάλλον. Γιατί στις 28 Μαρτίου δεν σβήνουμε απλά τα φώτα μας. Ενώνουμε τα σκοτάδια μας σε μια ειρηνική παγκόσμια διαμαρτυρία κατά της κλιματικής αλλαγής και ζητάμε εκείνες τις τόσο αυτονόητες αλλά πολιτικά γενναίες αποφάσεις που θα μας βγάλουν από την περιβαλλοντική κρίση. Ειδικά τώρα που οδεύουμε προς Κοπεγχάγη. Η συνέχεια προφανώς δεν θα είναι τόσο εύκολη, όσο η Ώρα της Γης που ήταν μόνο το «πρώτο βήμα» εκδήλωσης του μαζικού κοινωνικού αιτήματος για ένα περιβαλλοντικά βιώσιμο μέλλον. Σίγουρα όμως η τρομερή ανταπόκριση σε αυτό είναι μια ισχυρή δήλωση ότι «όλοι εμείς είμαστε εδώ για το περιβάλλον.

Βλέπω στο σημειωματάριο του Τσαλαπετεινού ότι πλησιάζει η ώρα και πάω να ετοιμάσω τα κεράκια μου!

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Η κρίση φέρνει ρατσισμό…

Την περασμένη βδομάδα πέρα σε στα ψιλά δημοσκόπηση των Financial Times σε έξι χώρες της ΕΕ που έδειξε ότι η πλειοψηφία θέλει να διωχθούν οι μετανάστες που δεν έχουν μόνιμη δουλειά. 79% των ιταλών, 78% των βρετανών, 71% των ισπανών, 67% των γερμανών και 51% των γάλλων θα υποστήριζαν πολιτικές που θα έδειχναν την πόρτα στους άνεργους μετανάστες. Και στις αρχές του 2009, είδαμε χωρίς να πολυσυζητήσουμε τις διαδηλώσεις βρετανών εργατών που απαιτούσαν «βρετανικές δουλειές για βρετανούς εργάτες».


Αν ισχύει η πρόβλεψη ότι η Ελλάδα θα χτυπηθεί από την οικονομική κρίση γύρω στο τέλος τους καλοκαιριού, ε, κατά το φθινόπωρο ας είμαστε προετοιμασμένοι για ανάλογες εκδηλώσεις ρατσισμού που πραγματικά ελπίζω να μείνουν στο επίπεδο της απλής διαμαρτυρίας. Ήδη η εθνική περηφάνια μας γνωρίζει άνοδο, είτε με ανάδειξη των μεγάλων πολεμιστών του έθνους στις κορυφαίες θέσεις της ελληνοσύνης, είτε μέσα από την αναβίωση ελληνολατρικών μύθων, όπως η δήθεν ανωτερότητα της ελληνικής γλώσσας που ώθησε και καλά την Apple Computer να αναπτύξει πρόγραμμα εκμάθησής της. Σκεφτείτε ότι αυτόν τον διαπιστωμένα κατασκευασμένο μύθο αναπαρήγαγε χωρίς καθόλου να ψάξει ο πολύς πρώην Υπουργός (παρα)Παιδείας Ευριπίδης Στυλιανίδης, ενώ εξακολουθεί να το έχει ανηρτημένο στην ιστοσελίδα της η πύλη του ελληνικού πολιτισμού στις ΗΠΑ, δηλαδή η Πρεσβεία μας στην Ουάσιγκτον!!!

Η κρίση δυστυχώς φέρνει μίσος για το οτιδήποτε «ξένο» και κλείσιμο στο ασφαλές στρείδι της εθνολατρείας μας.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Κορυφαίου ανδρός κορυφαίες δηλώσεις για το περιβάλλον

  • «Μεγάλωσα σε ημιορεινό χωριό. Δεν έμαθα να αγαπώ το περιβάλλον στο Κολωνάκι, αλλά στην Αγία Τριάδα Φαρσάλων».
  • «Όταν στην Αθήνα απέκτησα ένα διαμέρισμα στην Αγία Παρασκευή όπου ζω μέχρι σήμερα, γέμισα την ταράτσα μου με ό,τι μπορούσα να καλλιεργήσω, πολλά χρόνια πριν γίνουν της μόδας οι «πράσινες ταράτσες»».
  • «Τετραπλασιάσαμε την ανακύκλωση στη χώρα μας. Από 6% που ήταν το ποσοστό ανακύκλωσης των απορριμμάτων που ανακυκλώνονταν, σήμερα ξεπερνάει το 25%» (είπα τώρα: άλλα λένε βέβαια τα στοιχεία της Eurostat…Κάτι για πραγματικό ποσοστό που ίσα ίσα φτάνει το 16%, μήπως;)
  • «Στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Περιβάλλον η απορροφητικότητα σήμερα έχει φτάσει στο 92%, από 14% που ήταν το 2004» (είπα τώρα: ναι, ενώ η εφαρμογή του έληξε με πολλές παρατάσεις τον Δεκέμβριο 2008).
  • «Δεν μπορούμε να μιλάμε για περιβαλλοντική κρίση στη χώρα μας» (δεν είπα τίποτα!).
  • «…μόνο ο Πηνειός ουσιαστικά έχει πρόβλημα. Όμως και αυτό μπορεί να λυθεί με ένα μικρό μέρος των νερών του Αχελώου» (είπα τώρα: σκέψου τι πρόβλημα έχει ο Πηνειός, ώστε ο υπουργός απαιτεί να εκτραπεί ο μεγαλύτερος ποταμός της χώρας μπας και του δώσει οξυγόνο).
  • «Υπάρχουν και τα μεμονωμένα φαινόμενα, όπως είναι ο Ασωπός και η Κορώνεια, τα οποία είναι χρονίζοντα προβλήματα δεκαετιών» (δεν είπα τίποτα!).
  • «Σήμερα ο Ασωπός ποταμός είναι καθαρός» (δεν είπα τίποτα!).
  • «Και επειδή μιλάμε τόση ώρα για το τι έκανε και τι θα κάνει το Υπουργείο Περιβάλλοντος, ας αναφερθώ για λίγο και σε ένα θέμα που εδώ και 3-4 χρόνια είναι της μόδας: τη δημιουργία «αυτόνομου» (όπως το λένε) Υπουργείου Περιβάλλοντος. …είχα τονίσει το Νοέμβριο του 2007 ότι είμαστε μια χώρα σε ανάπτυξη ακόμα, που τώρα κατασκευάζουμε τα αναγκαία μεγάλα έργα υποδομής. Είναι σημαντικό να έχει την αρμοδιότητα των έργων το Υπουργείο Περιβάλλοντος, διότι έτσι και ο περιβαλλοντικός τους έλεγχος είναι αυστηρός και τα έργα προωθούνται» (δεν είπα τίποτα!).

Χθεσινές δηλώσεις του υπουργού (μεταξύ άλλων και) περιβάλλοντος. Αχ, μπορώ να κάνω σαββατοκύριακο με ηρεμία...

Διαφημίσεις και ψέματα για το περιβάλλον

Με λεφτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης (μέσα από το ΕΠ «Περιβάλλον»), το Υπουργείο Περιβάλλοντος που δεν έχουμε διαφημίζει το έργο για το περιβάλλον που ποτέ δεν έκανε… Θα ήταν εξόχως διασκεδαστική αυτή η καταχώρηση, αν δεν έλεγε ψέματα για μια απόλυτα καταθλιπτική πραγματικότητα του ίδιου υπουργείου.

Έχουμε λοιπόν και λέμε:
  • "Αποκατάσταση περιβάλλοντος από πυρκαγιές και άλλες φυσικές καταστροφές": Ε; Πού; μήπως μόνο στην Πάρνηθα και μήπως μόνο επειδή την Πάρνηθα βλέπει η Αθήνα και για την Πάρνηθα κραυγάζει; Εντάξει, να επικροτήσουμε, μιας και τα έργα αποκατάστασης στην Πάρνηθα είναι σε μεγάλο βαθμό εντάξει. Όταν όμως το βουνό αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα διάβρωσης και απώλειας δασικής κάλυψης, όταν το βουνό κάηκε κατά τη διάρκεια υλοποίησης του ΕΠΠΕΡ ΙΙΙ, αλλά μέχρι τότε δεν είχε θωρακιστεί αντιπυρικά, ε, η όποια αποκατάσταση είναι σάλιο σε εγκαύματα.
  • "Προχωρούμε στην κατάρτιση Κτηματολογίου": Ναι, σωστά, αλλά με ρυθμούς κότας και χωρίς δασικούς χάρτες. Καταγράφουμε δηλαδή ιδιοκτησίες, χωρίς να έχουμε πρώτα καταγράψει τον χαρακτήρα της γης την οποία κάποιοι διεκδικούν.
  • "Κατεδάφιση χωρίς αναστολή αυθαιρέτων κτισμάτων σε αναδασωτέες περιοχές": Ναι, περιμένω σύνδεση με Κάϊρο... Α! εκτός και αν εννοεί ότι κατεδαφίζονται τα παλιά, για να χτιστούν νέα, πιο σύγχρονα.
  • "Ξεκινούν αντιπλημμυρικά έργα κόστους €600 εκ. σε όλη τη χώρα": Γιατί, αυτό είναι το πρόβλημα; Αντιπλημμυρικά δεν σημαίνει αντιδιαβρωτικά. Η διάβρωση των εδαφών (ειδικά στις καμένες περιοχές) είναι περιβαλλοντικό πρόβλημα που θα έπρεπε επειγόντως να αντιμετωπιστεί στην Ελλάδα και όχι οι πλημμύρες.
  • "€4,3 δισ. για το περιβάλλον στην περίοδο 2007-2013": Συγκινήθηκα, αν και δεν ξέρω πώς αποτιμάται το περιβαλλοντικό όφελος αυτών των πολύ καθυστερημένων χρηματοδοτήσεων. Δεν ξέρω αν έχει σημασία να πω ότι στο παρά πέντε και ακριβώς πριν λήξει και η τελευταία - τελευταία παράταση για την περίοδο εφαρμογής του Γ' ΚΠΣ (Δεκέμβριος 2008) έγινε φόρμουλα 1 από όλες τις υπηρεσίες και τους χρηματοδοτούμενους φορείς για να ξοδευτούν τα κονδύλια του ΕΠΠΕΡ. Οπότε, η χώρα εμπλουτίστηκε με δεκάδες απίθανες και πανάκριβες ημερίδες για το περιβάλλον, ενώ για πολλά χρόνια το ΥΠΕΧΩΔΕ έδινε μάχη για να περικοπή του κρίσιμου μέτρου 8.1 που αφορά την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος..

Επειδή όμως ο διάχυτος έλεγχος και η διαφάνεια είναι ουσιώδη στοιχεία της δημοκρατίας μας, δείτε και εσείς τους τίτλους των έργων που χρηματοδοτήθηκαν από το ΕΠΠΕΡ ΙΙΙ (χωρίς αναφορά κατάστασης βέβαια) και κρίνετε. Στον πίνακα αυτόν διαβάζουμέ ότι το ΥΠΕΧΩΔΕ ξόδεψε € 4.000.000 για "Εκπόνηση και υλοποίηση ολοκληρωμένου επικοινωνιακού σχεδίου δράσεων ευαισθητοποίησης & ενημέρωσης των πολιτών σε θέματα περιβάλλοντος". Να υποθέσω πως το σχέδιο αυτό αποτελείται από όλες τις καταχωρήσεις με τις οποίες το υπουργείο βομβάρδισε την κοινωνία με απαντήσεις σε (δίκαιες) επικρίσεις και με διαφημίσεις (όπως η παραπάνω) για απορροφήσεις σε υπερεκτιμημένα έργα προστασίας ;

Πείτε με κακόπιστη, το αντέχω και αυτό. Αλλά από τις διαφημίσεις μέχρι την ουσία ο δρόμος είναι μακρύς και κακόβατος...

Πρωταπριλιά έπρεπε να την έχει βγάλει τη διαφήμιση…



Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Βίοι παράλληλοι της ίδιας γειτονιάς

Χθες επιδοθήκαμε ξανά στο σαββατιάτικό μας πάρκινγκ (ελλ. «πάρκειν*»). Δηλαδή, «κάναμε πάρκο». Στα Εξάρχεια. Ένα πρώην parking έγινε πάρκο το προηγούμενο Σάββατο και από τότε η γειτονιά το φροντίζει και το ομορφαίνει, επειδή είναι δικό της.

Χθες, οι μικροί επιδόθηκαν σε παιχνίδι με τους σωρούς χώματος, καλλιτέχνησαν με πυλό, ζωγράφισαν και μασούλησαν διάφορα τυροπιτάκια και κεφτεδάκια που προσφέρθηκαν από εστιατόρια της περιοχής. Οι μεγάλοι, με κομπρεσέρ και γκασμάδες, έσπασαν άλλο ένα κομμάτι ασφάλτου και φύτεψαν μια ωραιότατη ξύλινη παιδική χαρά. Θηλυκά και αρσενικά, νέοι έως ηλικιωμένοι, αρτιμελείς και γείτονες με κινητικά προβλήματα, οικογενειάρχες, ζευγαράκια και ξέμπαρκοι, μαυροντυμένοι και πολύχρωμοι, μακρυμάλληδες, ρασταμάλληδες και πελάτες καλών κομμωτηρίων, καλλιτέχνες, μεροκαματιάρηδες και νοικοκυρές, ρόκερ και κλασικοί ήταν όλοι εκεί. Στο πάρκο που διεκδικείται και ανήκει σε όλους.

Σε έναν παράλληλο κόσμο, στην ίδια γειτονιά, ζευγάρι καλών μας φίλων με δυο παιδάκια που επέλεξε να κατοικεί πίσω από το Πολυτεχνείο, εγκαταλείπει τα Εξάρχεια. Ψάχνουν για σπίτι σε άλλη, πιο ήσυχη γειτονιά της Αθήνας. Κοινωνικά πολύ ενεργοί, αλληλέγγυοι, δραστήριοι, οι δυο φίλοι μας δεν αντέχουν άλλο να ζουν κάτω από το σχεδόν καθημερινό σύννεφο των αστυνομικών χημικών, των αντιεξουσιαστικών καμένων σκουπιδοτενεκέδων και αυτοκινήτων, των πυροβολισμών, των τραμπουκισμών σε μαγαζιά, του φόβου.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
* Πάρκειν
Από την Κοινοπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια της κοινωνίας

Ετυμολογία
Απαρέμφατο του ρήματος «πάρκω». Δημιουργώ πάρκο. Ο όρος είναι διαδραστικός, καθώς εξυπακούεται η συνεργατική αλληλεπίδραση των κατοίκων της γειτονιάς. Ο αγγλικός όρος parking (δηλ. χώρος στάθμευσης) είναι εντελώς άσχετος.

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μισογύνης…

Δεν ήθελα να κάνω καμία αφιέρωση στην Ημέρα της Γυναίκας. Τη μοναδική που υπάρχει τις 365 του κάθε χρόνου. Όπως και κάθε άλλη παγκόσμια μέρα, που υπάρχει μόνο για να μας θυμίζει τι ξεχνάμε τις υπόλοιπες 364.

Έλαβα όμως ενημέρωση για μια ενδιαφέρουσα έρευνα σχετικά με τις επιδόσεις των γυναικών σε διευθυντικές θέσεις. Η έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το INSEAD (Institut Européen d'Administration des Affaires), ένα από τα ισχυρότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα στη διοίκηση επιχειρήσεων, δείχνει ότι οι γυναίκες που κατέχουν ηγετικές θέσεις δεν θεωρούνται οραματίστριες, σε σχέση πάντα με το «ισχυρό» φύλο.

Για την έρευνά τους, οι κυρίες Ερμίνια Ιμπάρα και Οτίλια Ομποντάρου, μελέτησαν τις αξιολογήσεις 360 μοιρών για περισσότερες από 2.800 γυναίκες. Το ενδιαφέρον είναι ότι στις περισσότερες κατηγορίες οι γυναίκες εμφάνιζαν ίδιες ή και καλύτερες επιδόσεις από τους άντρες, εκτός από το «όραμα». Οι γυναίκες δηλαδή, δεν θεωρούνται ικανές να διατυπώσουν ισχυρό όραμα, σε οποιοδήποτε πεδίο προφανώς, και να το μεταφράσουν σε στρατηγική κατεύθυνση.

Προκαταλήψεις και στερεοτυπικές αντιλήψεις μιας ανδρολατρικής κοινωνίας; Γυναικείος δισταγμός και ηττοπάθεια που εμποδίζει τις γυναίκες να προχωρούν σε τολμηρές, ηγετικές πρωτοβουλίες; Ή υποτίμηση από τις γυναίκες της σημασίας του σχεδιασμού με όραμα και επικέντρωση στην πράξη και την τάξη;

Το σίγουρο είναι ότι από ηγετικές θέσεις σε όλους τους τομείς, εκτός από τον οικιακό και αυτό παίζεται, οι γυναίκες λάμπουν δια της απουσίας τους. Το επίσης σίγουρο είναι ότι αυτός ο ξεκάθαρα ανδροκρατούμενος κόσμος της πολιτικής, των επιχειρήσεων, της κοινωνίας, δεν πάει καλά. Δεν ξέρω αν η λύση στα στραβά του κόσμου είναι η κατάληψη των σήμερα ανδρικών θέσεων από γυναίκες. Άλλωστε, είδαμε και τις σιδηρές κυρίες που κατέλαβαν ηγετικές θέσεις, όπως η Θάτσερ, η Τσιλέρ και η Ίντιρα Γκάντι. Απλώς έντυσαν στα ροζ τις προϋπάρχουσες κοινωνικά σκληρές και ανάλγητες πολιτικές, χωρίς να αλλάξουν επί της ουσίας τίποτα.

Αν η πολιτική σκηνή εκφράζει σε ποσοστά τη δική μας βούληση, τότε δείτε πόσες γυναίκες περιλαμβάνουμε στους δικούς μας λαϊκούς αντιπροσώπους:
· Σύνολο ελληνίδων βουλευτών: 16% (48 σε 300)
· Σύνολο ελληνίδων ευρωβουλευτών: 33,3% (8 σε 24)
· Γυναίκες βουλευτές ΝΔ 11,18% (17 σε 152)
· Γυναίκες βουλευτές ΠΑΣΟΚ 20,58% (21 σε 102)
· Γυναίκες βουλευτές ΚΚΕ 31,8% (7 σε 22)
· Γυναίκες βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ 14,3% (2 σε 14)
· Γυναίκες βουλευτές ΛΑΟΣ 10% (1 σε 10)

Όσο για την οικονομική θέση της εργαζόμενης ελληνίδας, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Τράπεζας της Ελλάδος, το μισθολογικό χάσμα ανέρχεται, κατά μέσον όρο, σε 25% και υπερβαίνει κατά πολύ τον αντίστοιχο μέσο όρο της Ε.Ε. (16%), Οι γυναίκες δηλαδή αμείβονται μέχρι και 25% λιγότερο σε σχέση με τους άνδρες που προσφέρουν ίδιες υπηρεσίες σε αντίστοιχες θέσεις.
Αν ο "σύγχρονος" κόσμος της πολιτικής και της εργασίας είναι τόσο δύσκολος για τις γυναίκες, ας μη μιλήσουμε καλύτερα για άλλους κόσμους, κόσμους κολλημένους σε μισογυνικές παραδόσεις.

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009

Μη-βίαιοι αγώνες για ωραίες γειτονιές

Πριν από μερικές αναρτήσεις, υποσχέθηκα να βρω ωραία παραδείγματα μη-βίαιης κοινωνικής αντίστασης και αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία. Κατέβασα λοιπόν βιβλία, τεφτέρια και ιστοσελίδες και βρήκα πολλά από σχεδόν παντού στον κόσμο που έχουν περάσει στην ιστορία. Έλα όμως που ακόμα περισσότερα συμβαίνουν εδώ και γράφουν τώρα ιστορία!

Γράφει ιστορία λοιπόν η απίθανη κινητοποίηση της Επιτροπής Πρωτοβουλίας Εξαρχείων για την παρκοποίηση ενός πάρκινγκ. Στη γωνία Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου, εκεί όπου πριν από τρεις μήνες δολοφονήθηκε ο Γρηγορόπουλος, περισσότεροι από 200 μικροί και μεγάλοι έσπασαν την άσφαλτο ενός πρώην πάρκινγκ, φύτεψαν και πότισαν δεκάδες νέα δέντρα και λουλούδια, ζωγράφισαν, έπαιξαν, άκουσαν μουσική και πέρασαν ζάχαρη! Όπως πρέπει να περνάμε την ώρα μας σε κάθε ζωντανό παρκάκι γειτονιάς. Κάποιος μου είπε ότι σχεδιάζουν να τοποθετήσουν και ωραίους πάγκους. Ελπίζω αυτό το πάρκο που πραγματικά ανήκει στους κατοίκους να μην καταντήσει σκουπιδαριό ή υπαίθρια έκθεση για σύριγγες και άλλα ανατριχιαστικά προσωπικά αξεσουάρ.

Tο καινούριο πάρκο των Εξαρχείων άκουσα πως θα ονομαστεί «Πάρκο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος». Η μνήμη πρέπει να μείνει ζωντανή. Ένα πάρκο ειρήνης, απάντηση στη βία που πήρε τη ζωή ενός παιδιού.

Οι φωτογραφίες είναι του φίλου Ιάσονα Κάντα

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Ο μεγαλύτερος Έλληνας έπρεπε να είναι…

Επειδή δεν θα τη δούμε στους 100 σπουδαίους Έλληνες, ας μάθουμε πως πέθανε πάμφτωχη πριν από 170 χρόνια, αλλά για το δικό της ανάστημα έδωσε όσα λίγοι από εμάς δώσαμε ποτέ στην κοινωνία. Εκτός από τον σπάνιο οβολό της σε δημόσιο έρανο για το άπορο νέο ελληνικό κράτος, η άλλοτε αρχόντισσα του Αϊβαλιού φρόντιζε χωρίς αμοιβή τα ορφανά σε ίδρυμα του Ναυπλίου. Αυτά λέει ο θρύλος, που μάλλον είναι ιστορία. Και έχει θλιβερή σύνδεση με την κατάσταση της ανέχειας και ανισότητας που πολλοί ζουν σήμερα στην ίδια ελληνική κοινωνία που και τότε και σήμερα ζητάει τις πεντάρες της κάθε φτωχής Πανωραίας...

Ο μεγαλύτερος Έλληνας λοιπόν έπρεπε να είναι γυναίκα, η Πανωραία Αϊβαλιώτη, ή αλλιώς Ψωροκώσταινα!

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009

Ο φιδαετός της Καθαρής Δευτέρας

Δεν λέγεται η χαρά των παιδιών όταν βλέπουν ένα πουλί να ελευθερώνεται. Τα δικά μου παιδιά περίμεναν μια ολόκληρη βδομάδα να έρθει η Καθαρή Δευτέρα, για να πάμε με την ΑΝΙΜΑ να δούμε από κοντά τα πουλιά που κάποτε ήταν τραυματισμένα και τώρα έγιναν καλά και μπορούν πάλι να πετάξουν. Σήμερα, είπαν τα νέα σε όλους και είμαι σίγουρη ότι θα τα λένε για πολύ καιρό ακόμα.

Τη δουλειά της ΑΝΙΜΑ (http://www.wild-anima.gr/) την παρακολουθώ από τότε που η ιδρυτική της ομάδα κατοικοέδρευε στην Αίγινα. Γιατί η ΑΝΙΜΑ είναι ομάδα και όχι σύλλογος – ταμπέλα. Η περίθαλψη των τραυματισμένων και άγριων ζώων δεν είναι απλή φιλοζωία για τους ανθρώπους που τη στελεχώνουν. Είναι βαθιά οικολογική πράξη με σημασία όχι μόνο περιβαλλοντική, αλλά και παιδευτική. Για όλους μας, όχι μόνο για τα παιδιά.

Με την ελπίδα ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ στην υπέρτατη κατάσταση μοναξιάς, τότε που θα βλέπουμε τα άγρια μόνο σε παλιά ντοκιμαντέρ, ευχαριστώ την ΑΝΙΜΑ γιατί δίνει μέλλον στην οικολογική μνήμη μας.

Όλοι βράζουμε μαζί

Από το καταραμένο βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου, τότε που δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος και έτσι αδικαιολόγητα έγινε παιδί όλων μας, ζούμε μέσα σε μια χύτρα που αφρίζει και ξερνάει όλο και περισσότερη βία. Βία κρατική και βία από ομάδες που σιχαίνονται τη δημοκρατία και τρέφονται με τη βία της αστυνομικής καταστολής και με οτιδήποτε εκείνοι θεωρήσουν ως πρόκληση. Εκείνοι που μένουν στο περιθώριο είναι δυστυχώς όσοι προσπαθούν να εκφράσουν την αγωνία τους χωρίς βία.

Είδαμε όμως και δημιουργική αντίδραση που μας ξύπνησε από τη βαρεμάρα. Εκτός από τις ωραίες και ως επί τω πλείστον μη-βίαιες διαμαρτυρίες των μαθητών, είδαμε μια πολύ πρωτότυπη κατάληψη της Λυρικής Σκηνής. Πρωτότυπη, γιατί εκτός από τη μη-βία, τα έξυπνα συνθήματα και τις ωραίες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις (για τις οποίες μόνο στο ίντερνετ διάβασα, δεν πήγα από κει), σε αυτή την κατάληψη δεν σημειώθηκαν βανδαλισμοί, δεν επιτρεπόταν το κάπνισμα και ο χώρος καθαρίστηκε μόλις οι καταληψίες καλλιτέχνες αποχώρησαν. Είδαμε επίσης και πολύ έξυπνες πεντάλεπτες καταλήψεις σε στούντιο της ΕΡΤ και σε καλλιτεχνικές παραστάσεις. Και όμως, ακόμα και αυτές οι εκδηλώσεις τα άκουσαν ένα χεράκι, επειδή και καλά η τέχνη δεν μπορεί να διακόπτεται στον βωμό μιας κοινωνικής αναταραχής…

Και τώρα, ζούμε την τρομακτική πραγματικότητα του τρόμου. Ξυλοδαρμός πανεπιστημιακού καθηγητή μέσα σε ακαδημαϊκό ίδρυμα, εκρηκτικά κρυμμένα σε αυτοκίνητο μέσα σε γειτονιά, τραμπουκισμοί σε μαγαζιά των Εξαρχείων, επιθέσεις σε διάφορους στόχους που συνοδεύονται από τρομακτικές προκηρύξεις που σημαίνουν τρόμο για όλους, χειροβομβίδα στο στέκι μεταναστών της Τσαμαδού, αρχιφύλαξ χωρίς διακριτικά τυφλώνει συναδέλφους του με λέιζερ στα Εξάρχεια, βόμβες μολότωφ καίνε βαγόνια του ηλεκτρικού. Και τα λοιπά και τα λοιπά...

Άκουσα πριν από δέκα μέρες τον Πέτρο Τατσόπουλο να λέει ότι φοβάται για όσα μπορούν να του συμβούν, αλλά φοβάται περισσότερο τη στιγμή που θα καταλυθεί η δημοκρατία, τη στιγμή δηλαδή που δεν θα μπορείς να μιλάς ελεύθερα, γιατί θα κινδυνεύεις από όσους δεν σε γουστάρουν.

Αν κάτι μας έμεινε για να ελπίζουμε είναι πραγματικά η δημοκρατία. Η δημοκρατία που υποτίθεται πως κάποτε γεννήθηκε, αλλά σίγουρα σκοτώνεται καθημερινά στην Αθήνα. Δημοκρατία σημαίνει ελεύθερη κριτική, δημοκρατία σημαίνει ελεύθερη διαφωνία, δημοκρατία σημαίνει μη-βία. Η βία που ενυπάρχει τόσο στη λογοκρισία και τη «ρύθμιση» του δικαιώματος για δημόσια διαφωνία, όσο και στη σαπίλα του κράτους και της πολιτικής, τη συνεχιζόμενη περιβαλλοντική υποβάθμιση, την ελεγχόμενη πρόσβαση στην εξουσία, τις διακρίσεις και την κοινωνική ανισότητα αλληλοτροφοδοτούνται και μας βιάζουν εξίσου όλους.

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

O μεγαλύτερος Έλληνας είναι…

Ένας πολέμαρχος που έζησε πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια! Δεν ξέρω αν περιμένατε κάποιο άλλο αποτέλεσμα από την ακατανόητης αξίας ψηφοφορία «Μεγάλοι Έλληνες» που εδώ και μήνες οργανώνει ο ΣΚΑΙ. Προσωπικά πάντως ήμουν σίγουρη πως θα καταλήγαμε στον διαφιλονικούμενο μέγα κατακτητή, τον Αλέξανδρο της (φυσικά) δικής μας Μακεδονίας. Δεν είναι άλλωστε φυσικό σε ζόρικες στιγμές να φλερτάρουμε με τα μεγαλεία που πέρασαν χωρίς ποτέ να τα δούμε; Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ περιμένω αντίστοιχο λαϊκό δημοψήφισμα από τους γείτονες που φυσικά θα καταλήξει στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα, οπότε και εμείς θα μιλήσουμε για «αποτέλεσμα του εθνικισμού και της στρεφόμενης κατά της Ελλάδας μισαλλοδοξίας, που συνειδητά καλλιεργούνται τον τελευταίο καιρό στα Σκόπια».

Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον ίδιο τον ΣΚΑΙ για υποδαύλιση εθνικισμού. Σίγουρα όμως πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα άσκηση. Η πάντα προχωρημένη και πεφωτισμένη Ελλάς που σήμερα δεν ξέρει πού παν’ τα τέσσερα, έχει κολλήσει σε περασμένα «μεγαλεία» και προχωράει εμπρός κοιτώντας πίσω…